این روزها ما آشتی داده شده ایم با ماهیت هایی چون

آرمان های امام

مجمع روحانیون مبارز

و ...

ما کوچک شدیم

برای ندانستن تاریخمان

و شکسته شد غرور بی جامان

از تاریخ ۲۵۰۰ ساله

ما حسرت خوردیم بس که فراموش کردیم

کودتاها، معاهده ها، ایرانِ زیر سلطه روسیه، انگلیس و آمریکا

ما گریه کردیم

برای دوستانمان.

ما غبطه خوردیم برای نداشتن حزبی و رسانه ای و

عصبانی شدیم برای داشتن

چیزی به نام صدا و سیما

فریاد سکوت بر آوردیم

این همه سال خاموشی مان را.

این روزها

فاشیسم و تمامیت خواهی و لیبرالیسم و جزایر کمر و آنچه در نماز جمعه می گذرد وفریدام! و فری گیت و زندان حصارک و میهنم و میهنم و میهنم، شورای نگهبان، وزیر کشور و اردبیل و انصار حزب الله و خبرگزاری فارس و جامعه مدنی و روزنامه کیهان و قلم نیوز و حوزه علمیه و مراجع تقلید جای تمام وبلاگ خواندن و نظر گذاشتن و اس ام اس و گردش و کندل نایت و فیلم و آهنگ و کتاب و دانشگاه و درس را گرفته.

این روزها بر روی اسکناس می نویسیم،اس ام اس را تحریم می کنیم، وسایل چینی نمی خریم، الله اکبر را تا خود آسمان می رسانیم، ایمیل هارا فوروارد می کنیم، VOAو BBC Persianو Facebookرا حفظ می کنیم تا خبری بیابیم. چراغ هارا در ساعات اوج مصرف روشن می کنیم و راه های اعتراض که در نظر همه مان در این کشور نوین است را تجربه می کنیم و محارب می شویم و مهره غرب و خس و خاشاکی و خشم تلخی را که در گلویمان رخنه کرده با خنده ای خفه می کنیم و نفس می کشیم و یاس و سرخوردگی را به روی هم نمی آوریم چون همه با همیم و دگر عضو ها را نماند قرار را می دانیم و می خواهیم و می توانیم و می رسیم. به در کس نمی آید چون ما هستیم.

این روزها شانه هامان خم شده بس که بزرگ شدیم!

بدجوری حالی مان کردند که هیچ وقت نباید خاموش نشست...